OVER WATER LOPEN
De vakanties zitten er bijna weer op. Mensen die ver weg gingen, hadden zich heel goed voorbereid op hun reis. Anderen lieten het over aan een reisbureau, want je wilt niet voor verrassingen komen te staan. Er zijn ook mensen die niets regelen, zij maken een reis die we allemaal maken: onze levensreis. Die reis kun je niet vooraf boeken en al helemaal niet plannen. Onze levensreis staat bol van verrassingen, soms hele mooie, soms heel erg vervelende.
We kunnen onze reis wel een beetje vergelijken met die van de profeet Elia. Hij werd weggejaagd en bedreigd. Nergens was hij welkom. Hij vluchtte en verborg zich in een grot. Elia had het gevoel dat zelfs God hem in de steek had gelaten. De aarde beefde, hij verloor de grond onder z’n voeten, hij werd helemaal door elkaar geschud. Pas als de omgeving en hijzelf weer rustig wordt, komt God in z’n leven.
We voelen dit zelf ook wel eens. Wij maken donkere tijden mee vol verdriet, we weten niet waar we het zoeken moeten. Overal staan mensen elkaar naar het leven, en waar is God? De leerlingen van Jezus vroegen zich dat ook af. Doodsbang dobberden ze in hun bootje in de storm. Toen zagen ze Jezus die hun een helpende hand bood en het werd rustig om hen heen.
Het evangelie deze zondag is best een spannend verhaal. Tijdens een gesprek met collega’s over dit stuk evangelie, vroeg één van hen: “Is Jezus écht over het water naar de boot gelopen?” Een andere collega antwoordde: “Natuurlijk, want Jezus wilde zijn vrienden helpen en Hij vergat even dat je niet over water kunt lopen.”
Dat is precies wat dit verhaal ons wil zeggen: geloof en liefde kunnen mensen dingen laten doen die we niet voor mogelijk houden.
diaken Gerrit Fennema