Zijn we blind, zijn we doof?
Deze vierde zondag in de Veertigdagentijd roept ons op niet zo somber te zijn.
Zondag Laetare, dat wil zeggen: verheugt u. Wees blij dat het licht de duisternis verdrijft. We zijn op weg naar Pasen, op weg naar de Verrijzenis. In sommige kerken zien we priesters in het rose kazuifel, niet in het dieppaars. Dat laat zien dat er licht daagt. In het evangelie wordt iemand, die blind is, genezen. Door woorden en gebaren van Jezus kan hij weer zien. Nu zijn wij aan de beurt. Vraag is of wij wel willen genezen van onze blindheid. Want vaak zijn wij ziende blind. We hebben onze eigen mening waar we ons maar al te graag aan vasthouden. We zien wel dat het ook anders kan, maar we hebben oogkleppen op die ons belemmeren verder te kijken dan onze neus lang is. We blijven elkaar aankijken met bijna dodende blikken.
Ik vraag me af of we anderen wel zien in hun ellende, of we anderen wel horen schreeuwen om aandacht. Het lijkt er op dat we een muurtje om ons heen hebben gebouwd, veilig verborgen voor de buitenwereld. We lijken niet uit deze ‘verstikking’ van blindheid en doofheid los te komen.
Dat kan anders. We moeten dan over ons eigen muurtje heen kijken. En anderen mee laten kijken. Jij over mijn muurtje en ik over het jouwe.
En als we elkaar dan eens echt in de ogen kijken en luisteren naar elkaar, dan spreekt daar warmte en wederzijds begrip uit. Dan kunnen we elkaar opnieuw ontdekken en zien dat jij en ik unieke mensen zijn. Niet alleen jij en ik, maar alle mensen blijken uniek te zijn. Allemaal geschapen naar Gods beeld en gelijkenis.
Jezus laat ons (net als de blinde in het evangelie) weer zien. Jezus plaatst mensen in een nieuw daglicht. Hij geeft ruimte, leven, toekomst. Jezus stijgt boven alle muurtjes uit. Hij geeft mensen een nieuwe kijk op het leven, op geloven, op toekomst. Kijk om je heen en luister. Volg Jezus en je zult zien dat er meer is dan je denkt.
diaken Gerrit Fennema