Goed zaaigoed, onkruid, geduld?
Jezus spreekt graag in gelijkenissen. Ook dit weekend. Hij spreekt over een boer die goed zaad op zijn akker zaait. Maar ’s nachts komt de vijand en zaait onkruid op het land. We kunnen ons wel voorstellen wat er van de oogst terecht komt.
Maar in het gewone leven zaaien we goede en slechte zaden. Wat de een aan goede dingen probeert op te bouwen, wordt door de ander afgebroken. Of op z’n minst werken ze elkaar tegen. De grote vraag is: gaat het om twee verschillende mensen of zijn het twee kanten van ons eigen ik?
Als we op de laatste vraag met ‘ja’ antwoorden, klinkt het heel anders. Ja, soms zijn we goed zaad, soms zijn we onkruid.
We zijn er erg goed in om op mensen en situaties etiketten te plakken: ‘goed’ of ‘slecht’. En als we dan onze mening hebben gevormd, veranderen we niet meer. Wij hebben waardering voor wat ons goed lijkt en daar zetten we ons graag voor in. Maar wie of wat voor ons niet goed voelt, daar kijken we niet meer naar om. We hebben onze mening gezegd en daar houden we ons aan vast.
Hebben we wel door dat andere mensen ook etiketten plakken of oordelen? Ook wij kunnen worden tegengewerkt bij alle goeds dat we doen. Op die manier ontstaat er polarisatie, een mooi woord, maar het komt er op neer dat de afstand tussen mensen groter en groter wordt. Hoe komt dat? Door ónze manier van doen. Wij hebben een scherp oog voor alles wat verkeerd is. Zien we het goede nog wel?
Wat zijn we gelukkig als iemand ons wijst op het goede in ons. Wat zijn anderen gelukkig als wij hen wijzen op het goede dat zij doen. Als we zo met elkaar omgaan, ontstaat er ruimte en bevrijding.
Wat zijn we toch gelukkige mensen als we beseffen dat de Heer van de akker alle geduld met ons heeft. Hij geeft steeds nieuwe kansen en daagt ons uit om geduld te hebben met elkaar, zodat het goede kan groeien.
Ik wens ons allemaal groeikracht en veel geduld.
diaken Gerrit Fennema