Voor veel jongeren zit het er op. Anderen moeten nog even worstelen met een herexamen. Weer anderen is het deze keer niet gelukt, ze gaan het na de vakantie nog eens proberen.
Een tweedeling in het studentenleven; blijdschap aan de ene kant en een beetje verdriet aan de andere kant. Ik hoop dat de jongeren inzien dat het niet altijd gaat zoals je je voorstelt. De druk wordt steeds groter. Er moet van alles, de lat ligt soms wel erg hoog. “Overal feestjes en ik moet met m’n neus in de boeken”, ik hoor het ze zeggen. Soms kan de druk je te groot worden, je wilt graag mee doen, maar …
Ik vraag me wel eens af of jongeren écht overal aan mee willen doen. Maken ze een eigen keuze of geven ze toe aan wat anderen van hen verwachten? Als jij op deze laatste vraag met ‘ja’ antwoordt, dan geef je je over aan wat ‘men’ van je vraagt. Eerlijk gezegd ben je dan niet jezelf. Misschien is dat ‘herretje’ nu de consequentie waar je nog even aan moet werken. En stilletjes denk je dan: ‘had ik maar’. Maar goed, je krijgt nog een kans. Grijp die met beide handen aan. Zet de schouders er onder. Wees blij met een herkansing, ook daar kun je van leren. Jongeren worden vaak overvraagd. Ze kunnen amper op adem komen. Er moet zo veel. Nergens vind je rust. Misschien voel je dat zo, maar er is wel degelijk rust te vinden. Bij Hem, bij Jezus, kon ik als jongere terecht, en nog steeds. Als het je even te veel wordt, als het even te zwaar wordt, bid dan een moment en vraag of Jezus je wil helpen. Ik weet dat Hij dat doet: “leg Mijn juk op je schouders en Ik zal je rust geven. Ik zet Mijn schouders er ook onder. Samen bereiken we het doel”.
Geloof Hem en mij maar, je zult slagen.
emeritus diaken Gerrit Fennema